Człowiek i przestrzeń współistnieją tu w jednym kontinuum, bez hierarchii i bez stabilnych granic.

Powtarzalność gestu malarskiego można odczytać jako czas zapisany w materii

Malarstwo nie zatrzymuje chwili, lecz ujawnia jej niestabilność.

Granica między podmiotem a przedmiotem ulega zatarciu na rzecz intensywności koloru i rytmu linii.

Te obrazy wymagają od widza wysiłku „zobaczenia”